Ze speelden vele seizoenen samen, honderden en honderden voetbalwedstrijden. De meeste van die duels vocht het duo uit in een Taxandria-shirt. Ze doorliepen er diverse jeugd- en seniorenteams. Na de voetbalfusie - die nota bene mede door éen van hen mede werd geïnitieerd - verdedigden ze de Trinitaskleuren bij de ‘vets’, de veteranen. Nu, dik vijftig (!!) jaar verder, stoppen ze gelijktijdig met hun geliefde hobby. De voetbalschoenen worden aan de spreekwoordelijke wilgen gehangen. Twee iconen uit het Oisterwijkse amateurvoetbal, Stephan van Sante en Rob Schepens, blikken vlak voor hun laatste officiële wedstrijd - enigszins weemoedig en met de nodige zelfspot - terug. Er blijken veel paralellen te zitten in hun carrière…

door René de Jong

Stephan (64): “Na een jaartje ‘V.E.P.’ uit Woerden kwam ik na onze verhuizing op mijn 8-ste bij Taxandria terecht. Ik werd keeper.” Rob (60): “Ik was ook 8 toen ik begon en ik speelde meestal in de spits.” Stephan: “We trainden altijd op woensdagmiddag op een sintelveld. Dat was bepaald geen pretje. Ik heb heel wat schaafwonden opgelopen op dat gravel.”

Beiden komen als tiener in de A-selectie van Taxandria terecht. Rob was als 16-jarige al snel een vaste waarde in het eerste elftal, uitkomende in de derde en daarna in de tweede klasse. Stephan zat aanvankelijk maar een jaartje in de selectie waarna hij ging studeren. Hij speelde toen een tijdje voor Merlijn. Na zijn terugkeer was hij zowel keeper als veldspeler in het tweede of in het derde en was geregeld reservedoelman bij het eerste. Bij het derde werden onder leiding van coach Wil van Baast door hen samen (als 40-plusser) vele kampioenschappen bijgeschreven. Rob: “Ook ik heb trouwens een uitstapje gemaakt. Ik ben twee jaar bij Longa geweest, in de hoofdklasse. Een hele eer en een mooie ervaring natuurlijk.”

Zoon en dochters gecoacht

Nòg iets wat ze gemeen hebben: ze werden beiden leider. Stephan coachte jarenlang zijn zoon en Rob zijn dochters. Ook wordt Stephan gevraagd de jeugdcommissie te komen verstreken. Later wordt hij bestuurslid en vervolgens (in 2014) zelfs voorzitter van Taxandria. In die tijd wordt er voor de zoveelste keer gepoogd om tot een fusie met Nevelo en RKSV Oisterwijk te komen.

Inmiddels waren ze beiden rond hun 50-ste gelijktijdig bij de veteranen terecht gekomen. Stephan: “Voetballen blijft toch het leukste wat er is. Bij die oude knarren zitten vaak nog goede spelers. We hebben in en buiten het veld een prima klik”. Rob: “Onze staf -om ze zo maar te noemen- Wil van Engelen en Stephan Coufreur houdt de boel uitstekend bij elkaar”.

Fusie

Stephan: “In 2016 begonnen de eerste voorzichtige besprekingen. Het lag natuurlijk hier en daar erg gevoelig en het ging zeker niet altijd gemakkelijk. Ik zou er een spannend boek over kunnen schrijven. Na ruim drie jaar onderhandelen, overleggen en manoeuvreren lukte het uiteindelijk toch en op 1 juli 2019 zag VV Trinitas-Oisterwijk het levenslicht”. Rob: “Ik ben er trots op dat de veteranen ook een rol hebben gespeeld bij de samenvoeging van de diverse elftallen. Bij ons ging dat namelijk heel soepel: spelers van de andere 2 clubs sloten zonder problemen en met veel plezier en inzet bij ons aan”.

Eindsignaal

En nu zitten ze dan allebei vlak voor hun laatste wedstrijd. Stephan: “Ja, op een gegeven moment is het mooi geweest. Het wordt fysiek steeds moeilijker op te brengen”. Rob: “In onze competitie vallen veel wedstrijden uit. Daardoor kom je niet echt in een ritme. Daar baal ik van. Maar het klopt wel: de dag na de wedstrijd doet werkelijk alles zeer”.

Samen maakten ze het absolute dieptepunt mee, namelijk het plotselinge overlijden van medespeler Bert van Vugt, tijdens een wedstrijd met het derde elftal bij Taxandria. Nòg zo’n parallel: ze maakten allebei een soort comeback en beiden noemen dat het hoogtepunt van hun carrière. Rob speelde als 40-jarige nog de gewonnen bekerfinale met Taxandria 2 tegen Desk. En Stephan stond op zijn 45-e in de goal in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Feyenoord in 2007. Nadien bleef hij reservedoelman bij het eerste waaronder (een ander hoogtepunt) de gewonnen beslissingswedstrijd om het kampioenschap in 2009 tussen Nevelo en Taxandria. Ook was hij jarenlang keeperstrainer bij de selectie.

Verlenging

Stephan: “Voetbal heeft mij zeker mede gevormd. Maar nu is het mooi geweest. Ik ben sinds een tijdje fanatiek aan het tennissen .” Rob: “Ik ga het erg missen natuurlijk. Dat aparte sfeertje rond een wedstrijd, die speciale kleedkamerhumor. Ik heb dankzij het voetbal heel veel kennissen en vrienden leren kennen en daar ben ik erg dankbaar voor. Ik ga nu samen met Ingrid genieten van mijn vrije zaterdag. Maar eh…als ze volgend seizoen een mannetje tekort komen dan wordt al gezegd dat ze me gaan bellen. Dat mag natuurlijk, maar de keuze is dan aan mij.” Stephan: “Nee, voor mij geldt dat niet meer als het om de positie van veldspeler gaat. In geval van nood is een keertje keepen bespreekbaar. Ik neem redelijk ongeschonden en blessurevrij afscheid. In principe is het nu genoeg geweest.”

Zou de parallel in hun beider voetballeven dan toch nog worden doorbroken??