De stap om electorale prikkels los te laten en de behoefte aan zekerheid bleek ook voor Oisterwijk opnieuw te groot. Een poging tot bestuurlijke vernieuwing haalde het helaas niet. “Een raadsbreed akkoord werkt alleen als iedereen meedoet”, aldus de informateur.

Dat bestrijden WIJ!. De optie om niet mee te doen bestaat namelijk niet. De vraag had niet moeten zijn: “Willen we een raadsbreed akkoord?”, maar: “Willen we een coalitie-oppositie model?”. Ook dat laatste kan eigenlijk alleen als iedereen daarin meegaat. Anders is het een machtsmiddel.

Kijken we naar de oorsprong van ons bestuurlijk systeem, het huis van Thorbecke, dan zien we een gemeenteraad van individueel gekozen vertegenwoordigers. Partijvorming en coalitiedenken zijn later ontstaan, vooral vanuit behoefte aan invloed en controle. In essentie zou het college van B en W moeten bestaan uit vakbekwame bestuurders, geselecteerd op kwaliteit en deskundigheid.

In de praktijk zien we dat partijen wethouders naar voren schuiven uit eigen gelederen, gedreven door electorale profilering. Deze werkwijze lijkt sterk ingegeven door angst: voor tekort, falen en afwijzing in de toekomst.

Zelfs wanneer de volledige raad voor een coalitiemodel had gekozen, is de voorgestelde combinatie van D66, VVD en PGB niet voor de hand liggend. De verkiezingsuitslag en de nieuwe samenstelling laten zien dat het samenbrengen van de 'flanken' (PrO, WIJ! en FvD) pas echt van bestuurlijke kwaliteit zou getuigen. Het voortdurend kiezen voor 'het midden' onder het mom van 'kansrijke bestuurlijke continuïteit' leidt uiteindelijk tot sociale onrust.

Ook het middenveld zou met deze 'bestuurlijke alchemie' goed bediend worden. Het zou voor het geheel, ons dorp, tot optimale resultaten kunnen leiden. Bovendien zou het een geweldige kans bieden om het vertrouwen in de politiek te herstellen. En dat is toch wat voorop zou moeten staan?

Stefanie Vulders,

WIJ!