Dat het voor Con van Beckhoven even een teleurstelling was dat hij in de komende raadsperiode niet verder kan voor de VVD in de gemeenteraad lijdt geen twijfel, maar hij is er ook weer niet de man naar om daar lang over te treuren. Hij kijkt terug op de jaren die hem veel gebracht hebben, maar de blik is inmiddels toch vooral vooruit gericht. Hij heeft al wat opties staan, maar het mag nu even een paar maanden een tandje minder.

door Rens van Ginneken

“Ik kwam blijkbaar maar 36 stemmen tekort voor een raadszetel bij de gemeenteraadsverkiezingen. Dat ik het deze keer niet haalde met de vijfde plaats op onze lijst was een teleurstelling, want eigenlijk had niemand verwacht dat we met de partij een zetel minder zouden krijgen. Mogelijk zijn er toch wel meer voormalige VVD-stemmers o.a. bij de nieuwe partij Forum voor Democratie terecht gekomen dan vooraf gedacht”, onthult Con van Beckhoven (68).

Korte teleurstelling

Toch was de teleurstelling maar kort, zo vertelt hij. “Ik heb het met 22 jaar lang genoeg en met veel plezier gedaan. Je moet ook nieuwe mensen in de partij weer de ruimte geven. En je bent met het raadswerk toch veel tijd kwijt. Iemand zei me eens: waar deuren sluiten, daar gaan andere deuren weer open. Dat vind ik wel een goeie; zo voelt het ook. Ik heb het natuurlijk met mijn vrouw Paula besproken, ook met het oog op mijn komende pensioen bij De Nieuwsklok in juni. Er komt meer tijd voor familie natuurlijk. Ik ga het eens een paar maanden bekijken, me oriënteren op nieuwe bezigheden, voor een dag of twee per week. Ik word bestuurslid bij ondernemersvereniging De Toestroom, een fijne club, waar ik altijd vanuit De Nieuwsklok de afgevaardigde was. Wellicht komt er nog ergens een bestuursfunctie of vrijwilligerswerk bij. Ik ga er eens over denken.”

Oprechte motivatie

Con kan terugkijken op een lange en mooie periode in de gemeenteraad, waarin hij in 1993 instapte. “Ik rolde erin via de schoonvader van mijn zwager, fractievoorzitter bij Gemeente Belangen destijds. Er waren meer familieleden politiek geëngageerd en mijn vader vervulde ook al bestuursfuncties in het dorp. Het was niet vreemd voor me dus en ik heb het ook altijd gedaan vanuit de oprechte motivatie om iets voor dit mooie dorp te kunnen doen. Het beviel me wel, maar het was die eerste jaren lastig te combineren met mijn andere werk ’s avonds, dus in 1995 moest ik er al mee stoppen. Vervolgens was het elf jaar geen politiek voor me, tot ik in 2006 een baan kreeg aangeboden voor het CDA Tweede Kamerfractie in Den Haag. De CDA-afdeling Oisterwijk kreeg er al snel lucht van en zo kwam ik in dat jaar in de fractie in ons dorp. In 2014 stapte ik na wat strubbelingen bij het CDA over naar de VVD, de partij waar mijn sympathie steeds meer naar uitging.”

Alle denkbare functies vervuld

De volgende twaalf jaren boden weer volop uitdaging als VVD-raadslid en werd Con een kundig raadslid, een echt Oisterwijks politiek dier, met brede ervaring. “Ik heb zo’n beetje alle denkbare functies wel vervuld, van allerhande werkgroepen tot sessievoorzitter, agendacommissie, werkgeverscommissie, plaatsvervangend bestuurslid WSD en plaatsvervangend raadsvoorzitter. Ik heb het altijd met héél veel plezier gedaan, vooral het sessie-voorzitterschap.”

Deceptie, maar ook succes en trots

Hij concludeert: “De verwachtingen zijn niet altijd uitgekomen, dat is niet meer dan logisch natuurlijk als je ook van andere partijen afhankelijk bent. Je moet soms concessies doen. Toch zijn er ook veel van onze moties en amendementen aangenomen, waar ik uiteraard een aandeel in had. Wat ik in retroperspectief jammer vind is de besluitvorming rondom het Staalbergven: dat verliep niet volgens mijn hoop en verwachting. Het onderhoud liep achterstand op en de boel verslonsde. Als we dit eerder als gemeente opgepikt zouden hebben, dan hadden we het wellicht open kunnen houden. Ik was zelf niet voor het verlengen van het contract met het COA, want ik vond dat na dertig jaar gastvrije opvang een andere gemeente weleens aan de beurt mocht zijn. Ik vind wel dat we actief moeten blijven zoeken naar een alternatieve locatie voor een openlucht zwembad; dat verdient een toeristisch dorp als Oisterwijk gewoon. Waar ik weer wel heel trots op ben, is dat we met de bewoners van de wijk Westend een brug in de Willem de Zwijgerlaan hebben kunnen aanleggen, waardoor er een ideale verbinding tot stand werd gebracht met de sportvelden aan Den Donk. Een absoluut hoogtepunt waar nog generaties plezier van hebben!”

De waan van de dag

Con vervolgt: "Wat ik moeilijker vond de laatste jaren was de toegenomen polarisatie. De tegenstellingen zijn harder, het respect lijkt soms verdwenen in de emotie die een onderwerp met zich meebrengt. De kiezer lijkt iets meer bij de waan van de dag te leven en de Haagse perikelen druppelen ook de dorpspolitiek in, terwijl je vanuit de gemeente bijvoorbeeld eigenlijk geen invloed hebt op het asielbeleid of stikstof. Ik kreeg weleens anonieme brieven en hele heftige reacties op Facebook. Daar kon ik dan niet zoveel mee. Daarbij realiseerde ik me ook dat veel mensen helemaal prima zijn met de besluitvorming, alleen hoor je die veel minder”, zo stelt hij nuchter.

Open cultuur

“Ook hoop ik dat de Lind en de Dorpsstraat open blijven voor autoverkeer. Als je dat gaat weren, verdwijnt de levendigheid en de reuring in het centrum. De winkeliers en de bewoners willen het in merendeel ook niet: daar moet je toch als eerste naar kijken vind ik. Bovendien is Oisterwijk toch een beetje een dorp van ‘zien en gezien worden’, toch?”, zo stelt hij met een glimlach. Als hij nog een beetje ‘advies’ mocht meegeven aan zijn opvolgers? “Blijf zorgen dat het hier fijn blijft om te wonen, te werken en te recreëren, zodat we de Parel van Brabant blijven. En blijf in de politiek streven naar een open cultuur, met oog voor de burger. Je zit er tenslotte niet voor jezelf, maar voor de gemeenschap."

“Het gaat er in de Oisterwijkse politiek soms scherp aan toe, maar als je het respectvol en gezellig houdt, kun je een eind komen. En samen een drankje doen na de raadsvergadering doet wonderen!”, zo adviseert de ervaren dorpspoliticus met een knipoog.