Het is de week van de waarheid. Het zittende gemeentebestuur wordt gewikt en gewogen en de stemmer beslist. De waan van de dag overheerst en moderne media dicteren de richting van het rode potlood. Voor uw columnist een mooi moment om eens te mijmeren over groene verkiezingsdromen. Het college en al zijn vazallen in een enorme eikenboom, een scherprechter ernaast met een gigantische zaag, daarvoor een bonte menigte van patrijzen, boomkikkers, franjestaarten en duizenden anderen. Er wordt gepiept, gekwaakt, getokt en dan klinkt uit de blauwe hemel een enorme donderslag. Het uur van de waarheid is gekomen, de scherprechter heft zijn zaag, één vinger strak tegen de startknop. Een diepe stilte valt over de paarse heide, vol verwachting kijkt iedereen naar de boom. Weg ermee of mogen ze nog even doorgaan…
En precies op dat moment schrik ik wakker. Aan de horizon raast het verkeer over de A58, zonder een aquaduct te passeren naar Eindhoven. Daarachter malen de wieken van enorme windmolens, steeds weer nieuwe slachtoffers makend. Door het raam perst zich een landelijke geur van tonnen mest die een dag tevoren in een kleine akker waren geperst. Een laatste hommel schuilt voor een maarts buitje. Voor dier en plant is het helemaal geen verkiezingsdag. Rechteloos moeten zij het doen met wat hun overkomt. Politieke stormen razen van west naar oost of juist andersom maar uiterst zelden gaat het over hun voortbestaan. Voor hun is het een dag als altijd. Keihard vechtend voor hun voortbestaan. Snakkend naar schone lucht zonder fijnstof, slurpend om een laatste drup schoon regenwater naar binnen te krijgen. Een enkeling is dankbaar, brandnetel en braam weten nog hoe het was in vroeger tijden, toen juist zij moesten vechten om hun voortbestaan. De meesten echter kijken rond in een steeds legere wereld, dag bijtjes, dag zweefvliegjes, dag kleine vos, we zullen jullie nooit vergeten.
Rechten voor de natuur. Boeken zijn er over geschreven, protestbewegingen opgestaan en pro deo advocaten werpen zich op als woordvoerders. De praktijk is echter anders. Het is slechts één soort die wikt en beschikt. Het is de mens, Homo sapiens, die gaat over patrijs, boomkikker en franjestaart. Zijn of haar woord is wet met als meest belangrijke een viertal letters achter elkaar. Meer, meer, meer. Klimaatverandering met dank aan de mens kun je ontkennen of samenvatten in onhaalbare beleidsrapporten. Biodiversiteitverlies is alleen maar jammer als de kersenboom niet meer bestoven wordt. Vergiftiging van al wat leeft wordt gezien, gehoord en verzwegen.
Verkiezingsdromen kunnen echter ook een groen randje hebben. De boom waarin het huidige gemeentebestuur zit omzagen en een nieuwe boom planten is wel erg radicaal. Wat snoeiwerk, groei bevorderen waar mogelijk en vooral het leefmilieu zodanig verbeteren dat alles wat op en rond de boom leeft er blij van wordt is een betere oplossing. Weg met het rode potlood, geef elke stemmer een groene stift. Ik wens u prachtige dromen.