Ze noemt zichzelf nadrukkelijk geen harpiste, maar ‘singer-songwriter met een harp’. Ans Bressers (1960) volgde een bijzonder pad naar haar huidige muzikale carrière. Samen met twee muzikale compagnons in haar ‘Ansemble’ brengt ze een gelaagd, intiem, hartstochtelijk, kwetsbaar en vooral verbindend programma getiteld: ‘VER-Licht’. Op zaterdag 17 januari in De Cultuurboerderij in Westelbeers en op zondag 8 februari op Landgoed De Zelt in Moergestel.

door Rens van Ginneken

De muziek kwam al op jonge leeftijd in haar leven, vertelt Ans. “Vader maakte muziek en ik ging op piano- en orgelles. Ook speelde ik in de drumband: inderdaad in zo’n rokje over straat”, zo lacht ze. Ze dacht serieus over een muziekopleiding en ging ook naar het conservatorium. “Maar het werd uiteindelijk de opleiding Moderne Dans en Expressie en ik werkte voor scholen, verenigingen en het Scapino ballet bijvoorbeeld.” Om meer kansen op de arbeidsmarkt te creëren deed ze nog een opleiding bij Schoevers. “Vervolgens belandde ik in het bedrijfsleven en hield ik me bezig met onder meer personeelszaken, tot mijn zwangerschappen. Daarna richtte ik me op spirituele en energetische therapie en bewustzijnswerk en ging ik daar ook cursussen in verzorgen. Het was leuk dat ik daar weer mijn danservaring in kon gebruiken.”

Wat moet ik met jou?

Het leven vervolgde zijn gang, maar voor Ans niet bepaald rimpelloos. Er volgde een scheiding. Ze startte een eigen praktijk om docenten te coachen en werkte met groepen, bijvoorbeeld in de zorg. Dat deed ze zo’n twintig jaar toen haar toenmalige partner, de bekende Oirschotse kunstenaar Hennie Janssen plotseling en onverwacht overleed. “Toen was het op…”, vertelt ze. “Ik had alles gegeven en zat er echt wel doorheen. Maar ja, ik ben ook wel iemand die dan weer een andere richting durft te kiezen. Na een aantal jaren gingen mijn kinderen op wereldreis en voelde ik dat ik iets moest gaan doen waardoor mijn levensenergie weer kon gaan stromen. En dus… heb ik op mijn 58e een Keltische harp gekocht. Ik weet nog dat ik naar dat ding in mijn huiskamer keek en dacht: wat moet ik met jou? Ik ben toen voor harplessen bij Sabien Canton in Oirschot gekomen en die verwees mij naar Emiel Scholsberg, die als docent singer-songwriting aan het Conservatorium in Tilburg werkte. Voor mij als muzikant was dat een soort ‘terug naar de tekentafel’. De lessen bevatten mooie uitdagingen, zoals ‘Maak een nummer van één akkoord’ en een andere opdracht was bijvoorbeeld een liedje te maken met een tekst van hem. Ik keek altijd uit naar de lessen en ook de zanglessen daagden mij uit dit pad in te slaan. Na een paar maanden maakte ik al mijn eerste eigen liedje!”

Where the hell are we going?

Ze vervolgt: “Er moest veel uit mijn hart en dat kwam terug in de liedjes, met dingen die me raakten. Vriendschap, liefde, de natuur en wat gebeurt er tussen geboren worden en sterven. Ook het nummer ‘Where the hell are we going’ kwam recht uit mijn hart, omdat dat mijn bezorgdheid over de aarde weergeeft. In 2022 gaf ik mijn eerste concert, in het Boterkerkje. Dat voelde als een soort ‘coming out’ voor mij. In een vorm die je als chansons, kleinkunst en pop kan omschrijven verwerk ik eigenlijk veel persoonlijke dingen, in melodie en teksten. Het ontstaat ‘gewoon’. Sommige dingen kostten wat meer moeite, zoals een liedje over mijn moeder, over onze wederzijdse liefde en dat het desondanks soms lastig is elkaar te ‘vinden’ of te zien. Ik merk dat het publiek zich vaak herkent in de teksten, maar ook dat het voor mijzelf helend werkt: na het schrijven kon ik het loslaten. Wat moeilijk was, wordt ook je kracht, zo heb ik geleerd. En dus creëer ik, omdat het eruit moet!”

Klaterende klanken

Ze posteert zich achter haar Weissgerber harp en even later klateren de heldere harpklanken haar Oirschotse woonkamer binnen. Mooie, sferische liedjes over het ‘grotere geheel’, over oceaan, zon, maan en sterren, de natuurkrachten, de liefde die we voelen of ontberen, de jaargetijden: alles komt bijeen in de songs van Ans. “Eigenlijk gaat alles over verbinding en bij optredens ervaar ik dat ook nog in de menselijke zin: hoe mooi is het niet, dat het publiek vanwege mijn liedjes samenkomt en dat we samen ‘geraakt’ worden? Bij een optreden voel ik ook dat we samen met het publiek een energie opbouwen en energie is álles natuurlijk.”

Warm en respectvol

Ans schrijft al haar songs zelf, maar er is ook een flinke rol weggelegd voor haar medemuzikanten in haar Ansemble: gitarist Emiel Scholsberg en bassist John Muskiet. “Hun inbreng in de arrangementen is zeer essentieel. De samenwerking is warm en respectvol, met oog voor elkaar. We vragen ons altijd af: wat willen we neerzetten, hoe creëren we een nieuwe wereld? Hoe kunnen we blijven dromen? Tussen de liedjes en enkele gedichten vertel ik wel wat, maar eigenlijk zeggen de liedjes al heel veel. Dat heeft niet veel uitleg meer nodig. Ik ben blij met hun super professionele inbreng, want ik zie mezelf niet zozeer als harpiste, maar veel meer als een ‘singer-songwriter met een harp’.

Eén met de harp

“Ik voel me één met de harp”, concludeert ze. “Tijdens het spelen zorg ik dat ik letterlijk en figuurlijk goed ‘in lijn’ ben met het instrument en dan kan ik er zowel lyrisch als dynamisch heerlijk mijn verhaal mee vertellen!”

Ans Bressers legt haar hand liefdevol op het instrument. Dat de harp een goede keuze is geweest mag duidelijk zijn.

Ansemble bregt het programma ‘VER-Licht’ op zaterdag 17 januari om 14.30 uur in De Cultuurboerderij in Westelbeers en op zondag 8 februari om 15.00 uur op Landgoed de Zelt in Moergestel. De link naar het optreden in Moergestel: https://hipsy.nl/event/173312-ver-licht-concert-ansemble